rehalab

Wspaniały film pokazujący dokonania fizjoterapeutów z Żywca

Pewien czas temu dostałem ten materiał od zaprzyjaźnionego zespołu fizjoterapeutów z Żywca pracujących w NZOZ Medicus s.c. Obejrzałem go kilka razy i chcę się nim z Wami podzielić. Myślę, że film ten pokazuje nam wszystkim jak piękny i wartościowy zawód wykonujemy, ale także to, że nasza praca może przynosić nie tylko poprawę stanu zdrowia pacjentów, ale także prawdziwą satysfakcję dla nas samych.

Film ten został przygotowany przez Telewizję Polską i w całości jest zamieszczony na Youtube.com

Jeżeli chcesz obejrzyć film wejdź w poniższy odnośnik.

Pozdrawiam

Uszkodzenia chrząstki stawowej u osób z zerwanym więzadłem krzyżowym przednim (ACL). Doniesienia skandynawskich naukowców na przykładzie prawie 16 tys. pacjentów

fot. alainalele

Na podstawie artykułu: Effect of Gender and Sports on the Risk of Full-Thickness Articular Cartilage Lesions in Anterior Cruciate Ligament-Injured Knees opubliowanego w American Journal of Sports Medicine. Autorzy: J. H. Rotterud, E. A. Sivertsen, M. Forssblad, L. Engebretsen, A. Aroen.

Jednym z najczęstszych urazów w obrębie stawu kolanowego, współistniejących z zerwaniem więzadła krzyżowego przedniego - ACL, jest problem dotyczący uszkodzeń chrząstki stawowej. Wiele doniesień naukowych zwraca uwagę na tą sytuację. Jednak często spotyka się sprzeczne informacje dotyczące epidemiologii, różnic płciowych, rodzajów dyscyplin sportowych wyjątkowo podatnych na ten rodzaj uszkodzeń, a także sprawności funkcjonalnej u tych osób itp. Wydaje się, że wyjątkowo cenne są przekrojowe badania dotyczące dużych grup badawczych. Wczoraj trafiłem na bardzo ciekawy artykuł poświęcony wyżej wymienionemu problemowi.

Skandynawscy naukowcy podjęli temat oceny ryzyka uszkodzeń chrząstki stawowej w obrębie stawu kolanowego współistniejącego z uszkodzeniem więzadła krzyżowego przedniego - ACL. Szczególnie dużą uwagę zwrócili na aspekt dotyczący płci oraz rodzaj uprawianej dyscypliny sportowej. Badania dotyczyły 15783 pacjentów mających w latach 2005-2008 w Norwegii i Szwecji zabiegi rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego - ACL. Z tej grupy 1012 pacjentów (6,4%) miało duże (full-thickness) uszkodzenia chrząstki stawowej. Średni czas od urazu do zabiegu wyniósł 9 miesięcy (od 0 do 521 dni). Odnotowano, że u mężczyzn częściej dochodziło do uszkodzeń chrząstki stawowej. Problem ten najczęściej dotyczył piłkarzy ręcznych, szczególnie w porównaniu do piłkarzy nożnych. U kobiet natomiast nie było dyscypliny sportowej wyjątkowo bardziej narażającej na ten rodzaj uszkodzenia. Dodatkowo zauważono, że liczba uszkodzeń chrząstki stawowej zwiększa się u osób, u których zabieg rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego - ACL przeprowadzono powyżej 1 roku od momentu urazu. Dodatkowym czynnikiem ryzyka, według autorów, jest przebyty poprzedni zabieg chirurgiczny oraz wiek pacjenta (im pacjent starszy tym większe ryzyko uszkodzeń chrząstki stawowej).

Myślę, iż warto zwrócić uwagę na tę pracę, szczególnie, że została opracowana na przykładzie dużej grupy badawczej.

 

Dzieci uprawiające tylko jeden rodzaj sportu są bardziej narażone na urazy.

fot. Frédéric de Villamil

W oparciu o wystąpienie doktora Neeru Jayanthiego na corocznym spotkaniu Amerykańskiego Medycznego Stowarzyszenia Medycyny Sportowej (American Medical Society for Sports Medicine) w Salt Lake City.

Obserwacje przeprowadzone na 154 dzieciach w wieku około 13 lat wskazują na zwiększone ryzyko urazów u dzieci specjalizuących się w uprawianiu tylko jednej dyscypliny sportowej. Dr Neeru Jayanthi lekarz z Loyola University Health zauważył, że „ u młodych sportowców u których zaczyna dominować intensywna specjalizacja związana z uprawianą dyscypliną sportową, istnieje większe ryzyko urazowości“. Według autora pracy „powinniśmy być szczególnie uważni jeżeli chodzi o specjalizację sportową przed i w trakcie okresu dojrzewania dzieci. Rodzice powinni rozważyć możliwość uczestniczenia dzieci w zajęciach dotyczących różnych dyscyplin sportowych“.

Więcej dowiesz się w tekście poniżej.

Czy pasywne rozciąganie wpływa na szybkość biegu?

    Próby odpowiedzi na tak zadane pytanie próbowali dokonać Sayers, Farley, Fuller, Jubenville i Caputo. W swoim artykule: “The effect of static stretching on phases of sprint performance in elite soccer players” próbowali znaleźć odpowiedź czy pasywne rozciąganie (passive stretching) wykonywane przed wysiłkiem wpływa na fazę przyspieszania lub maksymalną prędkośc podczas 30-metrowego sprintu.

    Badania trwały dwa dni i zostały przeprowadzone na 20 piłkarkach nożnych podzielonych na dwie grupy. W pierwszym dniu jedna grupa badanych po standardowej rozgrzewce wykonała 3 próby testów po 30 metrów biegu z maksymalna prędkością. W drugiej grupie ten sam test poprzedzony był dodatkowo pasywnym rozciąganiem mięśni: czworogłowych uda, dwugłowych uda i brzuchatych łydki. W drugim dniu grupy zamieniły się “rolami”. Wzięto pod uwagę przyspieszenie, czas biegu z maksymalną prędkością oraz ogólny czas biegu. Wszystkie wyniki testów poprzedzone pasywnym rozciąganiem były gorsze niż w grupie, która się nie rozciągała.

    Wyniki te świadczą o tym, że pasywny stretching ma negatywny wpływ na wyniki testów szybkościowych.